Lees of download de pdf-versie van de brief (A4 inclusief de afbeeldingen) of lees de brief hieronder (zonder de afbeeldingen).

Gij zegt –
en mijn hart spreekt het na:
‘Zoekt mijn aanschijn.’
Uw aanschijn, Heer,
wil ik zoeken.
(Ps 27,8)

Tegelen, Advent 2021

Aan allen met wie wij ons verbonden weten,

De psalmen openbaren ons veel over het mysterie van Gods Aanschijn. Bijvoorbeeld psalm 4, 6: “Steeds heet het: ’wie biedt ons uitzicht?’ Doe Gij opgaan over ons uw lichtend Aanschijn, Heer.” Psalm 17, 15: “Doch laat mij, zo ik leef naar uw wil, uw Aanschijn mogen aanschouwen, aan uw beeltenis mij mogen laven, wanneer ik ontwaak.” Als we bidden, zoeken we zijn Aanschijn. Hebben we dit Aanschijn van liefde, hoop en vrede nu niet meer nodig dan ooit? Het lijden van zo velen aan het coronavirus en de maatregelen en alle sociale en economische gevolgen van de pandemie, confronteren ons steeds meer met onze onmacht en nodigen ons uit om naar Hem te kijken, die ons geschapen en verlost heeft en ons in Jezus zijn meelevend Aanschijn laat zien: een Gelaat, dat zich door ons laat verwonden en toch liefde en vrede blijft schenken.
Moeder Mechtildis schrijft over deze goddelijke liefde: ‘Erkennen wij toch de buitensporigheid van deze goddelijke liefde en meten wij aan de liefde die deze God van goedheid voor ons heeft, welke liefde en dankbaarheid wij Hem verschuldigd zijn.…Hij geeft Zich door de heilige Communie geheel aan ons, opdat wij ons geheel aan Hem geven’ (De Kloosterdag, blz. 332).

In de aanbidding van het Heilig Sacrament proberen we, en velen met ons, deze grote liefde te beantwoorden. In de aanbidding bij het Allerheiligste is er waarlijk ‘Één-op-één contact’ mogelijk.

Uit het leven van onze gemeenschap
Bijzonder verrast waren we, dat we in het afgelopen jaar diverse keren, naast die van Nederlandse vrouwen, aanvragen van vrouwen uit het buitenland hebben ontvangen, om met ons mee te leven om te zien of dit Benedictijns leven van altijddurende, eerherstellende aanbidding ook voor hen is weggelegd. Laten we voor hen allen bidden, want gebed is het noodzakelijkste bij het proces van onderscheiding. Het eerste contact verloopt nu soms via de digitale weg. Meerderen van hen hebben uiteraard een langere voorbereidingstijd nodig, maar twee van hen, mochten reeds aan hun noviciaat beginnen. In de mooie ceremonie, op 1 februari, ontvingen de twee zusters, respectievelijk afkomstig uit Bosnie-Herzogovina en Ierland, de namen: zuster Maria Jozefa Benedicta en zuster Maria Jozefa Scholastica. Bij de voorbereiding van deze ‘opname in het noviciaat’ ging Moeder Priorin te rade bij het ceremonieboek van Moeder Stichteres, omdat het de eerste keer zou zijn dat we de originele dracht en leren riem zouden gebruiken. Daarbij ontdekte zij, dat Moeder Mechtildis ook een rozenkrans aan de riem van de novice bevestigde. Daarom deed Moeder Immaculata het voorstel aan de communiteit, of we niet een rozenkrans aan ons habijt zouden kunnen dragen en wel de rozenkrans met een Benedictuskruis, die de broeders in Silverstream voor ons zouden kunnen maken. Deze suggestie vond algemene instemming en op 11 juli, het hoogfeest van onze H. Vader Benedictus, was er in de namiddag een kleine, maar zinvolle ceremonie in de kapittelzaal waarbij de vooraf gezegende rozenkrans, door Moeder Priorin bij iedere zuster aan de riem van het habijt werd bevestigd.

Na meerdere jaren van voorbereiding kwam de Nederlandse vertaling en druk gereed van de ‘Geestelijke levensweg– Itinéraire spirituel – van Catherine de Bar, Moeder Mechtildis van het Heilig Sacrament’ geschreven door Mère Véronique Andral OSBap. Het is een kostbaar werkje, waarvan alle zusters een exemplaar ontvingen voor hun persoonlijke meditatie en vele exemplaren van dit boek zijn inmiddels uitgedeeld aan andere geïnteresseerden.

Paus Franciscus heeft dit jaar vanaf 8 december 2020 tot 8 december 2021 toegewijd aan de heilige Jozef en aan het gezin. Dit werd ook voor ons een aansporing om de H. Jozef veelvuldig voor de noden van Kerk en wereld aan te roepen. Moeder Priorin heeft voor dit St. Jozefjaar een boekje samengesteld met gebeden tot de H. Jozef. Dit gebruikten we bijzonder in de maand maart en ook in het hele jaar door om soms de litanie van St. Jozef in het Latijn na de Vespers te bidden bij het gezamenlijk uittrekken naar de recreatiezaal.

Van 30 april t/m 2 mei konden er vormingsdagen worden gehouden voor onze oblaten. Zoals altijd kon zr. Rita, woonachtig in Ierland, via Skype de liturgie en de lessen volgen. Tijdens de H. Mis op zaterdag 1 mei mocht br. Jozef zijn beloften uitspreken. Op die manier werd br. Jozef niet alleen nog nauwer verbonden met ons klooster, maar ook met zijn patroon, de H. Jozef, vooral in zijn hoedanigheid als “klusjesman”! De vreugde van de liturgie vond haar vervolg in een kleine feestelijke samenkomst met de nodige “corona-afstand”, waarbij we br. Jozef met zijn gezin konden feliciteren.

Met droefheid namen wij kennis van het overlijden van de zeereerwaarde Pater G. Wilkens SJ op 20 januari. Pater Wilkens, die heel veel heeft gedaan voor de Nederlandse kerkprovincie, in het bijzonder voor de priesteropleidingen, heeft zich ook jarenlang bijzonder voor ons klooster en Instituut ingezet door middel van zijn retraites en verhelderende conferenties over onze spiritualiteit. Wij zijn daarvoor diep dankbaar! Moge God zelf nu zijn overgroot loon zijn. Op 25 maart overleed de zeereerwaarde Pater P. Clijsters CSSR. Hij kwam graag en vaak bij ons voor het celebreren van de H. Mis. Op zijn verdienstelijk leven ten bate van de Kerk kijken wij eveneens met grote dankbaarheid terug. Dat hij zich nu in de hemel mag verheugen in de liturgie, waarvan hij op aarde leefde.

Onze oudere en zieke zusters hebben zich in het afgelopen jaar buitengewoon goed gehouden. Ze worden dan ook op een bijzonder goede en liefdevolle manier verzorgd door een zeer toegewijd team van verzorgsters. Aan hen hebben we het te danken dat we onze kostbare zusters nog steeds in ons midden hebben. Wel heeft een van de zusters bij een lelijke val haar bovenbeen gebroken, maar na een week in het ziekenhuis mocht ze gelukkig weer naar huis. Haar herstel verliep goed en na een paar weken hervatte ze haar lessen aan onze jonge zusters. Aan het begin van de vorige maand vroeg een andere oude zuster om de ziekenzalving te mogen ontvangen, omdat ze dacht dat haar laatste uur had geslagen. Daarbij was de communiteit aanwezig en het werd een intense gebedsviering, waarin de dankbaarheid van de zuster voor haar leven centraal stond. Voor iedere zuster had zij een hartelijk woord ten afscheid, maar tot op heden verblijft zij onder ons. De gebeden die bij haar werden uitgesproken, hebben haar gesterkt en het ziet ernaar uit dat de goede verzorging haar op dit moment de hemelpoort nog niet laat passeren. Zo blijven we een communiteit, waarin alle leeftijden zijn vertegenwoordigd.

Meditatie van het Heilig Aanschijn van Jezus in het persoonlijke gebed kwam dit jaar dichterbij, doordat we in contact kwamen met zuster Blandina Paschalis in Manoppello (Italië), waar het Heilig Aanschijn wordt vereerd. Zuster Blandina leeft er als kluizenares met de bijzondere zending om het H. Aanschijn te aanbidden en bekend te maken. Ze heeft ons mooie afbeeldingen en boeken toegestuurd, die veel indruk op ons maakten. Het psalmvers aan het begin van de brief “Gij zegt – en mijn hart spreekt het na: ‘Zoekt mijn aanschijn.’ Uw aanschijn, Heer, wil ik zoeken.“ drong dieper door in ons hart. Is dit niet het wezen van het monastieke leven: Zijn Aanschijn zoeken?!

Begin juli werd door de persdienst van ons bisdom bekendgemaakt, dat onze Bisschop, Monseigneur Harry Smeets, zeer ernstig ziek is. Er werd opgeroepen om voor hem te bidden. We baden met het hele bisdom voor hem en met de communiteit baden wij een noveen tot onze Moeder Stichteres voor algeheel herstel. Wij verheugen ons erover dat hij het momenteel wat beter maakt en hopen dat hij nog een hele tijd een waardevol getuigenis mag geven aan gelovigen en aan hen die Gods liefde nog niet kennen.

De communiteitsretraite werd dit jaar geleid door de emeritus Abt van Chèvetogne, Dom Philippe Vanderheyden OSB. Hij heeft ons diepe conferenties gegeven over het Onze Vader. Vanuit de H. Schrift reikte hij ons waardevolle stof aan voor onze meditatie alsook om het leven vanuit het evangelie te verdiepen, waarvoor onze grote dank.

Voor het groeiend aantal personen binnen onze communiteit dat Engelstalig is, hield Pater Johan Debeer c.s.j. een Engelstalige 10-daagse retraite. Zijn inleidingen hield hij over het evangelie van St. Jan, waaruit overduidelijk naar voren kwam dat wij geliefde kinderen van God zijn. Gedurende dit jaar gaf hij meerdere korte retraites voor gasten waaraan helaas steeds maar enkele gasten konden deelnemen vanwege de coronamaatregelen.
Kapelaan P. Pierik, die al geruime tijd op ons terrein woont en nu officieel tot kapelaan van het klooster benoemd is, gaf ons conferenties tijdens onze eindejaars retraite ter voorbereiding op de hernieuwing van onze geloften op 1 januari. Ook verzorgde hij de inleidingen tijdens het Paastriduüm, waarbij enkele gasten aanwezig konden zijn. Verder helpt hij ons om de betekenis van de Latijnse gebeden van de H. Mis beter te leren begrijpen.

Op verzoek van Moeder Marie-Anne, de Presidente van de Franse Federatie, kwamen de presidentes van ons Instituut via de digitale weg enkele keren samen voor besprekingen. Iedere Federatie werd aangespoord om onze Moeder Stichteres meer bekendheid te geven in het kader van haar zaligverklaringsproces.

Gelukkig zat het er voor Moeder Immaculata wel in om enkele keren de medezusters in Valkenburg te bezoeken, hetgeen, zeker in de huidige omstandigheden, wederzijds een vreugde was.

In juli had Europa op veel plaatsen te kampen met wateroverlast. Ook de Maas stond extreem hoog, waardoor velen in onze omgeving moesten evacueren. Ook voor ons en voor de paar retraitanten in het gastenverblijf waren het spannende nachten en dagen, want ook voor ons dreigde evacuatie. Gelukkig is dit ons bespaard gebleven en kwam het water niet binnen. Wij baden voor de vele getroffenen.

In de laatste week van juli begonnen de werkzaamheden in de refter. De verf was op veel plaatsen zwart en kapot. De TL-buizen waren roestig geworden, de bedekking van de tafels gescheurd en de vloer was niet meer egaal. Bovendien was het duidelijk dat we binnenkort tafels te kort zouden komen. De deuren, die in de zeventiger jaren groen waren geverfd, waren op veel plaatsen fors beschadigd. Renovatie zou dus de hele refter omvatten.

De refter werd ontruimd en schoongemaakt. De vloertegels werden verwijderd en daar bleek een taaie lijmlaag onder te zitten die verwijderd moest worden. Een zware klus, waarvoor zelfs cola werd uitgeprobeerd. Een biologisch afbreekbaar afbijtmiddel bracht uiteindelijk uitkomst. We hadden gehoopt, de refter begin september weer in gebruik te kunnen nemen, maar er was meer werk dan voorzien.
Het resultaat mag er echter zijn: De refter toont nu duidelijk een monastieke aanblik, die door een andere indeling ook plaats biedt aan nieuwkomers.

In dezelfde periode waren er schilders aan het werk in de keuken (het plafond) en aan de buitenkant van het huis. Kortom: er werd veel in het werk gesteld om ons monastieke leven ook op deze manier een nieuwe impuls te geven.
Dat er daarna grondige poetswerkzaamheden nodig waren, zal duidelijk zijn. Bijna alle vertrekken op de begane grond kregen een flinke beurt: allereerst de refter, en verder de kapittelzaal, keuken, spoelkeuken, keuken, voorraadkamer, bakkerij en de recreatiezaal.

Alhoewel de deuren nog bij de houtbewerker waren, hebben we onze vernieuwde refter in gebruik genomen. Kapelaan Pierik heeft deze ingezegend alsook het prachtige, grote beeld van St. Jozef dat er nu een ereplaats heeft.

Doorheen het jaar zijn er kleinschalige tuindagen georganiseerd, waar enkele trouwe en hardwerkende vrijwilligers ons helpen bij het onderhouden van onze tuin. Deze is groot genoeg om op veilige afstand van elkaar te kunnen werken. Ook de versnaperingen en de middagmaaltijd worden corona-veilig genoten, waarbij de gezelligheid niet ontbreekt.

Op de ontspanningsdagen van de zusters wordt soms vanuit een andere cultuur op landeigen wijze iets in de keuken klaargemaakt, waarvan alle zusters genieten. De verschillende herkomst van de zusters maakt ons leven veelkleurig en boeiend. Dankbaarheid is een belangrijk woord in ons dagelijks leven. Voert het ons niet rechtstreeks naar de Eucharistie, waar we elkaar als broeders en zusters in de Heer ontmoeten?

Tot slot willen wij u allen die ons met zoveel hulp op allerlei terreinen hebt bijgestaan, bijzonder danken. Ons gebed is mede voor u. Ook voor de hulp bij onze (nachtelijke) altijddurende Aanbidding danken wij u hartelijk. Dagelijks bidden wij voor onze weldoeners: moge God het u allen rijkelijk vergelden.

Wij wensen u een gezegende voorbereidingstijd naar Kerstmis toe, een Zalig Kerstfeest en een gezegend Nieuwjaar 2022.

In biddende verbondenheid,
uw zusters Benedictinessen van de altijddurende aanbidding van het heilig Sacrament.

Terug naar nieuwsoverzicht