26-4-2020 Op het ritme van de traagste
Waarom ben je christen?

Wij hebben zo dikwijls gehoord dat het christendom niet alleen een leer is, niet alleen een manier van zich te gedragen, niet alleen een cultuur. Ja, het is dat allemaal, maar het is in de eerste plaats een ontmoeting, dat is het belangrijkste. Iemand is christen omdat hij Jezus Christus ontmoet heeft, omdat hij of zij zich door Hem heeft laten ontmoeten.

Deze passage uit het Lucasevangelie (24,13-35) vertelt ons over een ontmoeting, een manier om goed te begrijpen hoe de Heer handelt, en hoe wij handelen. Wij zijn geboren met een graantje onrust in ons. God heeft dat zo gewild: de onrust om volheid te vinden, de onrust om God te vinden, en dikwijls weten wij niet dat we die onrust in ons hebben. Ons hart is onrustig, ons hart heeft dorst: dorst naar een Godsontmoeting. Dikwijls zoekt de mens dat langs verkeerde wegen: hij verdwaalt, komt terug, zoekt … Anderzijds heeft ook God dorst naar ontmoeting, zodanig dat Hij Jezus gezonden heeft om ons te ontmoeten, om onze onrust tegemoet te komen.

Hoe handelt Jezus? In deze passage uit het Evangelie zien wij dat Hij onze situatie respecteert, Hij gaat niet naar elders. Soms wel, als mensen koppig zijn, denken we aan Paulus bijvoorbeeld. Toen Hij hem van zijn paard deed vallen. Maar gewoonlijk gaat Hij langzaam te werk, met respect voor onze tijd. Hij is de Heer van het geduld. Hoeveel geduld heeft de Heer met ieder van ons! De Heer gaat aan onze zijde.

Zoals wij hier gezien hebben met de twee leerlingen, luistert Hij naar onze zorgen – Hij kent ze! – en op een zeker moment zegt Hij ons iets. De Heer hoort graag hoe wij tot Hem spreken, om ons goed te begrijpen en om goed te antwoorden op die bezorgdheid. De Heer verhaast zijn stap niet, Hij volgt altijd ons ritme, dikwijls langzaam, maar zo is Zijn geduld.

Er bestaat een oude regel voor pelgrims die zegt dat de echte pelgrim gaat op het ritme van de traagste. En Jezus kan dat, Hij doet het, Hij versnelt niet, Hij wacht tot wij de eerste stap zetten. En als het ogenblik gekomen is, stelt Hij ons een vraag. In dit geval is het duidelijk: “wat is dat voor een gesprek dat gij onderweg met elkaar voert?” (v. 17). Hij doet alsof Hij het niet weet en laat ons aan het woord. Hij heeft graag dat wij spreken. Hij hoort ons graag spreken. Om naar ons te luisteren en ons te antwoorden, Hij geeft ons het woord, doet alsof Hij het niet weet, maar met veel respect. En daarna antwoordt Hij en geeft uitleg zoveel als nodig is. Hier zegt Hij ons: “Moest de Messias dat alles niet lijden om in zijn glorie binnen te gaan? En beginnend met Mozes verklaarde Hij hun uit al de profeten wat in al de Schriften op Hem betrekking had” (v. 26-27). Hij geeft uitleg, Hij verheldert.

Ik geef toe dat ik nieuwsgierig ben om te weten hoe Jezus dat uitgelegd heeft, om het zelf ook te kunnen doen. Dat was een heel mooie catechese. Jezus, die hen vergezelde, die op hen toekwam, doet alsof Hij verder moest om te zien hoe groot hun onrust was: “Zij drongen bij Hem aan: Blijf bij ons” (v. 29). Zo komt een ontmoeting tot stand. Maar de ontmoeting heeft niet alleen plaats op het ogenblik dat het brood gebroken wordt, zij begon al onderweg. Wij ontmoeten Jezus in het donker van onze twijfels en van onze zonden. Hij is er om ons te helpen in onze onrust … Hij is altijd bij ons.

De Heer vergezelt ons omdat Hij ons wil ontmoeten. Daarom zeggen wij dat de kern van het christendom een ontmoeting is: de ontmoeting met Jezus. Waarom zijt ge christen? Mensen kunnen dat dikwijls niet verklaren. Sommigen zeggen uit traditie, maar anderen weten het niet: zij hebben Jezus ontmoet maar realiseerden zich niet dat het een ontmoeting met Jezus was. Jezus zoekt ons altijd en wij zijn onrustig. Op het ogenblik dat onze onrust Jezus ontmoet, begint het leven van de genade, van de volheid, van de christelijke weg.

Moge de Heer aan iedereen de genade geven Jezus alle dagen te ontmoeten, te weten, te herkennen dat Hij in alle momenten met ons op weg is. Hij is de gezel op onze pelgrimstocht.

Terug naar overzicht