29-4-2020 Audiëntie: Zalig die vervolgd worden om de gerechtigheid

Dierbare broeders en zusters, goeie dag!

Met de audiëntie van vandaag besluiten wij het parcours over de zaligsprekingen uit het Evangelie. Zoals wij hoorden, verkondigt de laatste de eschatalogische vreugde van degenen die vervolgd worden om de gerechtigheid.

Deze zaligspreking verkondigt hetzelfde geluk als de eerste: het Rijk der Hemelen behoort tot de vervolgden en de armen van geest. Zo zijn we aan het einde gekomen van één enkele weg die over alle zaligsprekingen loopt.

Armoede van geest, treuren, zachtmoedigheid, honger naar heiligheid, barmhartigheid, zuivering van het hart en werken van vrede, kunnen tot vervolging leiden omwille van Christus, maar deze vervolging is uiteindelijk de oorzaak van vreugde en van een grote beloning in de Hemel. Het pad van de zaligsprekingen is een paasweg die leidt van een wereldse weg naar een weg zoals God wil, van een leven dat bepaald wordt door het vlees – dat wil zeggen, door egoïsme – naar een leven onder leiding van de Geest. De wereld met haar afgoden, compromissen en prioriteiten, kan dit soort van bestaan niet goedvinden. “Zondige structuren”, die dikwijls voortkomen uit een menselijke mentaliteit die vreemd is aan de Geest der waarheid en die de wereld niet kan ontvangen (cf Joh 14,17), kunnen armoede of zachtmoedigheid of zuiverheid alleen maar afwijzen en beweren dat een leven volgens het Evangelie een vergissing en een probleem is, dus iets dat moet gemarginaliseerd worden. De wereld denkt: het zijn idealisten of fanatici .. Zo denken zij.

Als de wereld leeft in functie van het geld, dan wordt iedereen die aantoont dat men zijn leven kan realiseren door gave en onthechting, een hinder voor het systeem van de hebzucht. Het woord “hinder” is een sleutelwoord, want het christelijk getuigenis dat zoveel goed doet aan de vele mensen die het beleven, hindert degenen die een wereldse mentaliteit hebben. Zij zien dat als een verwijt. Wanneer heiligheid en het leven van de kinderen Gods te voorschijn komen, is er in die schoonheid iets dat stoort en om stellingname vraagt: ofwel zichzelf in vraag stellen en zich openstellen voor wat goed is, ofwel dit licht afwijzen en zijn hart verduisteren zelfs door tegenwerking en hardnekkigheid (cf Wijsh 2,14-15). Het is eigenaardig en treffend dat wanneer martelaren vervolgd worden, de vijandigheid toeneemt en hardnekkig wordt. Het volstaat naar de vervolgingen door Europese dictaturen te kijken in de vorige eeuw: hoe hardnekkig men werd tegen christenen en hun heldhaftigheid.

Maar dat toont dat het drama van de vervolging ook de bevrijding is van onderwerping aan succes, ijdele glorie en compromissen met de wereld. Waarover verheugt zich iemand die door de wereld afgewezen wordt omwille van Christus? Hij verheugt zich dat hij iets gevonden heeft dat meer waard is dan de hele wereld. “Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen als dit ten koste gaat van eigen leven?” (Mc 8,36). Welk voordeel heeft dat?

Het is pijnlijk om nu aan de vele christenen te denken die vervolgd worden in verschillende gebieden van de wereld en het is te hopen en wij moeten bidden dat aan hun beproeving zo vlug mogelijk een einde aan komt. Het zijn er velen: de martelaren van vandaag zijn talrijker dan die van de eerste eeuwen. Laten wij blijk geven van onze nabijheid aan deze broeders en zusters: wij zijn één enkel lichaam en deze christenen zijn de bloedende ledematen van het lichaam van Christus, de Kerk.

Doch wij moeten er ook voor zorgen dat we deze zaligspreking niet lezen vanuit een slachtofferperspectief, vanuit zelfmedelijden. Minachting vanwege de mensen is namelijk niet alleen synoniem van vervolging: Jezus zegt trouwens kort na die zaligspreking dat christenen “het zout der aarde” zijn en Hij waarschuwt tegen het gevaar “zijn kracht te verliezen”, anders “deugt het nergens meer voor dan om weggeworpen en door de mensen vertrapt te worden” (cf Mt 5,13). Er is dus ook minachting als gevolg van onze fouten, wanneer wij de smaak voor Christus en het Evangelie verliezen.

We moeten trouw blijven aan de nederige weg van de zaligsprekingen, omdat hij ons aan Christus hecht en niet aan de wereld. Het loont de moeite zich de weg van de heilige Paulus te herinneren: toen hij dacht een rechtvaardige te zijn, was hij echter een vervolger, maar toen hij ontdekt had een vervolger te zijn, werd hij een mens die bemint en met vreugde het lijden tegemoet gaat van de vervolgingen die hij te verduren had (cf Kol 1,24).

Als God ons de genade geeft van uitsluiting en vervolging, doet Hij ons op de gekruisigde Christus gelijken, en door ons met Zijn lijden te associëren zijn uitsluiting en vervolging de manifestatie van het nieuwe leven. Dit leven is dat van Christus die voor ons, mensen, en voor ons heil, “geminacht en gemeden werd door de mensen” (cf Jes 53,3; Hand 8,30-35). Zijn Geest aanvaarden kan ons ertoe brengen voldoende liefde in het hart te hebben om zijn leven voor de wereld te geven, zonder compromis en leugen, en om te aanvaarden dat zij ons afwijst. Compromissen met de wereld zijn een gevaar: een christen wordt altijd bekoord compromissen te sluiten met de wereld, met de geest van de wereld. Dit leven – compromissen afwijzen en de weg volgen die Jezus ging – is het leven in het Rijk der Hemelen, de grootste vreugde, ware jubel. In de vervolging is Jezus altijd aanwezig, Hij vergezelt ons, Zijn aanwezigheid troost ons en de kracht van de Geest helpt ons om door te gaan. Wij raken niet ontmoedigd wanneer een leven dat coherent is aan het Evangelie, vervolgingen meebrengt: de Geest is er, Hij steunt ons op deze weg.

Terug naar overzicht